Uzasadnienie
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc m.in. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.
Stosownie zaś do treści art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić, w myśl art. 35 § 3 kpa, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Z kolei w myśl art. 149 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, czy też stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Orzekając w trybie tego artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania m. in. rozstrzygnięcia w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego wynika, że skorzystanie z środka prawnego jakim jest skarga na przewlekłość postępowania, mającym w istocie na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, nie jest dopuszczalne w sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi organ wydał akt.
Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, iż organ co prawda nie uczynił zadość wymogom określonym w art. 35 kpa, jednakże w dniu [...] lipca 2011 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Zatem skoro w chwili złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tj. w dniu 22 lipca 2011 r. (dowód: koperta, w której nadano skargę – k. 6 akt sądowych) organ wydał już rozstrzygnięcie w sprawie, to stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.