Uzasadnienie
W dniu 22 grudnia 2005r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji polegającą na nieudzieleniu przez ten organ odpowiedzi na jego pismo z dnia 29 lipca 2005r. W piśmie tym zawarte były zarzuty pod adresem policjantów Komisariatu Policji w H. w powiecie M. dotyczące interwencji policji jaka miała miejsce w dniu 21 września 2003r. oraz braku interwencji pomimo wezwania w dniu 28 lipca 2005r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podnosząc, że pismo S. M. z dnia 29 lipca 2005r. zostało przekazane na podstawie art. 232 K.p.a. wg właściwości do Komendy Powiatowej Policji w M. o czym poinformowano zainteresowanego. Komenda Powiatowa Policji w M. wszczęła postępowanie skargowe stosownie do zasad określonych w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz.U. Nr 5, poz. 46). W dniu 16 września 2005r. Komendant Powiatowy Policji w M. udzielił skarżącemu odpowiedzi ustosunkowując się do kwestii zawartych w piśmie z dnia 29 lipca 2005r. Przedmiotową korespondencję odebrała w dniu 22 września 2005r. matka S. M.. Z tego względu zarzut braku reakcji organów policji na pismo skarżącego jest bezzasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając przedmiotową skargę w pierwszej kolejności należało przeanalizować kwestię jej dopuszczalności.
Zdaniem Sądu, żądania S. M. zawarte w skardze do sądu administracyjnego nie mieszczą się w zakresie kognicji tego sądu. W ocenie Sądu/, żądania te mają charakter skargi powszechnej unormowanej w rozdziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi powszechnej określonej przepisami art. 227 i nast. k.p.a. mogą bowiem być: zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (Postanowienie NSA z dnia 28 października 1983r., sygn akt SA/Wr 625/83, ONSA 1983, Nr 2 poz. 94).
Właściwość sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Działania administracji publicznej w zakresie rozpoznawania skarg określonych przepisami art. 227 i nast. nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Nadto zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1 -4 wspomnianego przepisu.
Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem rozpoznania nie mieszczą się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie mogą być rozpatrywane przez ten sąd, to skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji.