Uzasadnienie
W dniu 23 grudnia 2011 r. W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania wniosku.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 27 stycznia 2012 r. Sąd pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. wezwał skarżące Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego uprawnienie do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W piśmie tym zamieszczono pouczenie, że nieusunięcie braków skargi w zakreślonym terminie spowoduje jej odrzucenie.
Wezwanie z dnia 31 stycznia 2012 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 lutego 2012 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 9 akt sądowych).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 13 lutego 2012 r. oświadczył, że cofa skargę. Do pisma załączył uchwałę Zarządu Stowarzyszenia z dnia 26 czerwca 2011 r., z której treści wynika, że osobami upoważnionymi do reprezentowania Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym są dwaj członkowie Zarządu: M. P. i E. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie pomimo prawidłowego doręczenia stronie skarżącej wezwania do usunięcia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie 7 dni, strona nie zastosowała się do wezwania Sądu. W odpowiedzi na wezwanie nie został bowiem nadesłany dokument, z którego wynikałoby uprawnienie do reprezentowania strony skarżącej.
Stwierdzić zatem należy, że termin do wykonania zarządzenia upłynął bezskutecznie z dniem 13 lutego 2012 r.
Na marginesie należy wskazać, iż w niniejszej sprawie nie mogło podlegać merytorycznej ocenie zawarte w piśmie z dnia 13 lutego 2012 r. oświadczenie skarżącego o cofnięciu przedmiotowej skargi. Skarga ta wobec nie uzupełnienia jej braków formalnych nie została bowiem skutecznie wniesiona do Sądu, a więc nie mogła zostać także skutecznie cofnięta.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.