Uzasadnienie
A. G. wniosła do Sądu skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] marca 2014 r. nr [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z [...] listopada 1972 r.
Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (oświadczenie Skarżącej - k. 18, stanowisko organu - k.
20) wynika, że przed wniesieniem skargi Skarżąca nie wezwała Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego bezczynnością w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Według zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", przewiduje wymóg wezwania organu, nad którym nie ma organu wyższego stopnia, do usunięcia naruszenia prawa.
Nad Ministrem Infrastruktury i Rozwoju nie ma organu wyższego stopnia, toteż - stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. - Skarżąca przed wniesieniem skargi powinna była wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa.
Skoro tego nie uczyniła, jej skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.