Uzasadnienie
L. W. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w odpowiedzi na zawiadomienie skarżącego z dnia 6 sierpnia 2012 r., w którym zażądał odebrania prawa do leczenia pacjentów ordynatorowi i kierownikowi kliniki neurologii oraz wypłaty przez klinikę odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego
- 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
W myśl art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Pozytywne określenie właściwości oznacza, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego tylko na prawne formy działania organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 ppsa oraz w sytuacjach przewidzianych przez ustawy szczególne, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 5 ppsa. A contrario skarga na inne formy działania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 lub 6 ppsa, ze szczególnym uwzględnieniem prawa do sądu gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz zasady domniemania właściwości sądów powszechnych (art. 177 Konstytucji).
Jak wskazano, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 6 sierpnia 2012 r., w którym zażądał on odebrania prawa do leczenia pacjentów ordynatorowi i kierownikowi kliniki neurologii oraz wypłaty przez klinikę odszkodowania.
Zgodnie z art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708 ze zm.) zawieszanie i pozbawianie prawa wykonywania zawodu lekarza oraz ograniczanie w wykonywaniu tego zawodu jest zadaniem samorządu lekarzy. Pozbawienie prawa wykonywania zawodu lekarza jest jedną z kar, które może orzekać sąd lekarski (art. 83 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy). Od orzeczenia okręgowego sądu lekarskiego stronom przysługuje odwołanie do Naczelnego Sądu Lekarskiego (art. 90 ust. 1 powołanej ustawy), zaś od prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego kończącego postępowanie stronom, ministrowi właściwemu do spraw zdrowia i Prezesowi Naczelnej Rady Lekarskiej, przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego.
Zakaz wykonywania określonego zawodu jest też jednym ze środków karnych możliwych do orzeczenia przez sąd karny (art. 39 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.).
Powyższe wskazuje, że sprawy dotyczące pozbawienia lekarza prawa wykonywania zawodu (jak określa to skarżący - odebrania lekarzowi prawa leczenia pacjentów), nie należą do właściwości sądów administracyjnych. Sprawy te nie kończą się wydaniem lub podjęciem żadnego aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, a właściwości sądów administracyjnych w tych sprawach nie przewidują przepisy szczególne.
Z kolei sprawy o odszkodowanie, bądź zadośćuczynienie są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), zgodnie z którym kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne).
W świetle art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Przepisy szczególne nie przewidują kognicji sądu administracyjnego w sprawach o odszkodowanie, bądź zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.
W związku z powyższym skargę L. W. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.