Uzasadnienie
M. M. pismem z dnia 11 lutego 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w załatwieniu jego wniosku z dnia 2 grudnia 2014 r. o udzielenie informacji dotyczącej miejsc parkingowych przy [...] w W. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę podał, że w dniu 24 lutego 2015 r, rozpoznał wniosek skarżącego, zatem skarga na bezczynność jest nieuzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowo-administracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej jako "k.p.a.", do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Łd 32/11, Lex nr 876130).
W rozpoznawanej M. M. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie składał do tego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie zażalenie (art. 37 k.p.a.) do Rady W. Z powyższego wynika, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego prawem środka zaskarżenia warunkującego uznanie skargi za dopuszczalną. Wprawdzie złożone przez stronę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (w którym powołał się na przepis art. 37 k.p.a.) w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jest jednym z środków prawnych, poprzedzających postępowanie sądowe, którego złożenie warunkuje skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego, jednakże zostało ono skierowane do niewłaściwego organu.
Sąd podkreśla, że w sytuacji, gdy wobec organu pozostającego – zdaniem strony – w bezczynności nie ma organu wyższego stopnia, do którego można złożyć zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., strona zobowiązana jest do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżonym organem jest bowiem Prezydent W. Zatem jedynym środkiem prawnym jaki przysługuje stronie, w przypadku bezczynności tego organu, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, skargę M. M. uznać należało za przedwczesną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.