Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 8 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 144/16

Uzasadnienie

B. K. w piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia zgodności z prawem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnych zasad udzielania kredytu bankowego na cele mieszkaniowe a) postanowień umowy o kredyt z dnia 2 stycznia 1991 r. zawartej między Bankiem [...] a Spółdzielnią Mieszkaniową [...] w [...], b/ Realizacji procesu inwestycji inwestycyjnego budowy Pawilonu handlowego – usługowego na os. [...] w [...] oraz c) dopuszczenia do zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Podkreślić należy, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi, tzn. ustalić, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej Ppsa).

Zgodnie z art. 3 § 2 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1. decyzje administracyjne;
2. 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Wobec tego z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie.

Zauważyć należy, że w obowiązującym porządku prawnym Prezes Rady Ministrów nie jest organem uprawnionym do ustalania zgodności z prawem rozporządzeń Rady Ministrów czy jakichkolwiek innych aktów prawnych.

Zgodnie z art. 148 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Prezes Rady Ministrów:

1. 1) reprezentuje Radę Ministrów,
2. 2) kieruje pracami Rady Ministrów,
3. 3) wydaje rozporządzenia,
4. 4) zapewnia wykonywanie polityki Rady Ministrów i określa sposoby jej wykonywania,
5. 5) koordynuje i kontroluje pracę członków Rady Ministrów,
6. 6) sprawuje nadzór nad samorządem terytorialnym w granicach i formach określonych w Konstytucji i ustawach,
7. 7) jest zwierzchnikiem służbowym pracowników administracji rządowej.

Wobec tego konstytucyjnym uprawnieniem Prezesa Rady Ministrów jest jedynie możliwość wydawania rozporządzeń ale nie ustalanie, w odrębnym trybie, ich zgodności z prawem i wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych. Uprawnienie do kontroli zgodności przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami, zgodnie z art. 188 pkt 3 Konstytucji posiada jedynie Trybunał Konstytucyjny.

Wobec tego Skarżąca nie mogła domagać się wydania decyzji w przedmiocie ustalenia zgodności z prawem rozporządzenia, skoro kwestia ta w ogóle nie należy do kompetencji Prezesa Rady Ministrów.

Również kwestia dotycząca postanowień umowy o kredyt z dnia [...] stycznia 1991 r. zawartej między Bankiem [...] a Spółdzielnią Mieszkaniową [...] w [...], nie należy do kompetencji Prezesa Rady Ministrów. Kwestie dotyczące umów kredytowych reguluje ustawa Prawo bankowe. Zgodnie z art. 69 ust. 1 tej ustawy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Wobec tego stronami takiej umowy są jedynie bank oraz kredytobiorca. Prezes Rady Ministrów nie był stroną powoływanej przez Skarżąca umowy.

Również kwestia dotycząca realizacji procesu inwestycji inwestycyjnego budowy Pawilonu handlowego – usługowego nie leży w kwestii kompetencji Prezesa Rady Ministrów; czynność w tego typu sprawach podejmują bowiem odpowiednie organy architektoniczne – budowlane.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.