Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 maja 2013 r. K. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 29 marca 2013 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [...] w B. z dnia [...] sierpnia 1995 r. (nr [...]) odmawiającego nadania grupy inwalidzkiej skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Jednocześnie podał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] sierpnia 1995 r. Stwierdził, że orzeczenia w sprawie niezdolności do pracy nie są orzeczeniami administracyjnymi, które można zaskarżyć do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Podstawą merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie mieści się ona w zakresie kognicji sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, co wynika z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 P.p.s.a.).
K. R. zarzuciła Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 29 marca 2013 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia w sprawie przyznania grupy inwalidzkiej skarżącej. Orzeczenie w tej sprawie jest podstawą do ubiega się o rentę.
Należy mieć na uwadze, że sprawy dotyczące przyznania rent z tytułu niezdolności do pracy są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych. Organem właściwym do ich rozpoznania, na podstawie art. 68 ustawy z dnia 13 października 1998 o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.), jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W tej sytuacji zarówno bezczynność organu w wydaniu decyzji w przedmiocie rent z tytułu niezdolności do pracy, jak również bezczynność w tej sprawie, może być przez skarżącą kwestionowana w trybie art. 4779 k.p.c. Przepis ten stanowi, że ubezpieczony, po upływie terminu dwóch miesięcy, może złożyć odwołanie do sądu powszechnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że w tym przypadku, w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, ustawodawca dopuścił - na zasadzie wyjątku - możliwość wniesienia odwołania, mimo braku decyzji organu rentowego. Należy wówczas uznać, że taka sytuacja jest traktowana, jak decyzja odmowna organu (por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...], publ. Lex nr [...]).
Skoro zatem bezczynność organu rentowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych podlega zaskarżeniu w drodze odwołania do sądu powszechnego należy uznać, że kwestia będąca przedmiotem wniesionej skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tym samym należy przyjąć, że skarga jako niedopuszczalna winna podlegać odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd zauważa, że organ rentowy rozpoznał wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [...] w B. z dnia [...] sierpnia 1995 r. (nr [...]), a zatem nie można zarzucić mu bezczynności w tej sprawie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.