Uzasadnienie
R. M., reprezentowany przez r. pr. S. B. w dniu 13 kwietnia 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ nie rozpoznał zażalenia M. M. i R. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania przedmiotowego zażalenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o umorzenie postępowania podając, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. rozpoznał zażalenie M. M. i R. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 r.
Wraz z odpowiedzią na skargę przekazał m. in. postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] utrzymujące w mocy ww. postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, że zażalenie M. M. i R. M. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. wpłynęło do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w dniu 23 grudnia 2010 r. Stosownie do art. 35 § 3 Kpa, organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca od wskazanej wyżej daty (ewentualnie nie później niż w ciągu 2 miesięcy).
Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność (w dniu 13 kwietnia 2010 r.), wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, w związku z czym ustała jego bezczynność. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 czerwca 2010 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie – przed przekazaniem tej skargi do Sądu – wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi bowiem, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z kolei z przepisu art. 149 powołanej ustawy wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania.
W takim wypadku tj., gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej wyżej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania.
O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1, art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)