Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 marca 2016 r. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wniosku z dnia 18 grudnia 2015 r. o wymeldowanie M.J. i P.J. z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...], zarzucając naruszenie art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy w maksymalnym ustawowo określonym terminie 2 miesięcy; art. 35 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie przedłużenia terminu załatwienia sprawy do 3 miesięcy, mimo, i długość terminu dla załatwienia szczególnie skomplikowanej sprawy to okres miesięcy; art. 7 w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez niepodjęcie we właściwym czasie czynności zmierzających do załatwienia sprawy, w tym skierowanie wniosku o ustanowienie kuratora dla nieobecnej strony dopiero po upływie terminu wyznaczonego ustawowo dla załatwienia sprawy; art. 8 k.p.a. polegające na dokonywaniu kolejnych przedłużeń terminu na załatwienie sprawy i tym samym poważenie zaufania skarżącego do organu w sytuacji, gdy skarżący poinformowany o terminie załatwienia sprawy zawarł umowę przedwstępną sprzedaży lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w [...], w której zobowiązał się do przedstawienia najpóźniej do dnia 24 marca 2016 r. zaświadczenia, z którego treści będzie wynikać, że w przedmiotowym lokalu nikt nie jest zameldowany na pobyt stały ani czasowy. Pełnomocnik skarżącego wniósł o: 1) zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,
- 2) stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta [...] nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 38.953,30 zł,
- 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 19.476,65 zł,
- 5) zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że skarżący w dniu 18 grudnia 2015 r. wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie M. J. wraz z małoletnią córką P. J. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ, mimo przedstawienia mu przez skarżącego wszelkich znanych mu okoliczności i okazania wszystkich dowodów, dopiero w dniu 20 stycznia 2016 r. wezwał strony do dobrowolnego wymeldowania, czyli po przekroczeniu terminu z art. 35 § 2 i 3 k.p.a. Następnie organ dopiero w dniu 22 lutego 2016 r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora, mimo że już od dnia 29 stycznia 2016 r. miał wiedzę, że M. J. wraz małoletnią córką, przebywają za granicą. Wojewoda [...] rozpoznając zażalenie skarżącego na bezczynność, opieszałości tej nie dostrzegł. Zdaniem pełnomocnika skarżącego termin załatwienia sprawy minął w dniu 18 lutego 2016 r. Organ w tym czasie żadnej decyzji administracyjnej nie wydał, podejmując jedynie pozorne działania i z tego tytułu zasadne jest żądanie opisane w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że po otrzymaniu wniosku o wymeldowanie w dniu 18 grudnia 2015 r., najpierw pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. wezwał stronę do uiszczenia opłaty skarbowej, a następnie w dniu 4 stycznia 2015 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. powiadomiono stronę o przedłużeniu postępowania do dnia 18 lutego 2016 r. z uwagi na oczekiwanie na zwrotne potwierdzenia odbioru od M. J.. Kolejnym pismem z dnia 19 lutego 2016 r. poinformowano wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. W dniu 14 kwietnia 2016 r. organ otrzymał postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] o ustanowienie przedstawiciela do reprezentowania nieobecnego M.J. w postępowaniu o wymeldowanie. Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. zawiadomiono skarżącego o przedłużeniu postępowania do dnia 18 maja 2016 r., wskazując przyczyny niezakończenia postępowania z określonym uprzednio terminie. Zdaniem organu skarga na bezczynność Prezydenta [...] jest bezzasadna, gdyż skarżący o każdej czynności podejmowanej przez organ był informowany, jak również otrzymał pisemne zawiadomienia o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. ze wskazaniem kolejnego terminu jej załatwienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując sprawę w trybie uproszczonym, zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty i żądania należało uwzględnić.
Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądowa kontrola administracji obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach podlegających m.in. na niewydaniu decyzji administracyjnych oraz postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających sprawę co do istoty. Wniesiona skarga jest dopuszczalna z mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarżący dopełnił też wymogu uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, bowiem w dniu 26 lutego 2016 r. wniósł zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Wojewody [...], który w dniu [...] marca 2016 r. wydał postanowienie o uznaniu zażalenia za nieuzasadnione. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia nieuwzględnienie zażalenia przez organ drugiej instancji, gdyż jedynie istotny jest sam fakt wniesienia środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., przy czym ustawa nie określa w takim wypadku terminu do wniesienia skargi.
Stąd też skarga jako dopuszczalna podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent [...] do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 18 grudnia 2015 r. r. o wymeldowanie.
Z akt sprawy wynika, że organ w toku prowadzonego postępowania stosował się do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 § 1 k.p.a., bowiem informował skarżącego kolejnymi pismami z dnia 19 stycznia, 19 lutego i 19 kwietnia 2016 r. o nowym terminie załatwienia sprawy i przyczynach zwłoki, to jednak, pomimo wyznaczenia w ostatnim piśmie terminu załatwienia sprawy do dnia 18 maja 2016 r. rozstrzygnięcia w sprawie przedmiotowego wniosku nie wydał.
W świetle powyższego nie zachodzą wątpliwości, że Prezydent [...] do dnia wyrokowania pozostawał w bezczynności. W tych warunkach zachodziła konieczność zobowiązania Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 18 grudnia 2015 r. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę specyfikę tego postępowania prowadzonego w przedmiocie wymeldowania, jak również to, że Prezydent [...] prowadził szereg czynności zmierzających do zapewnienia stronom zameldowanym w przedmiotowym lokalu czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu o ich wymeldowanie. W tej sytuacji nie sposób zarzucić organowi, że jego bezczynność w sprawie ma charakter rażącego naruszenia prawa. Z powyższych przyczyn Sąd stwierdził brak podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o której jest mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł jak pkt 1, 2, 3 i 4 w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.