Uzasadnienie
L. B. ("skarżący") wniósł skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wydania oraz doręczenia decyzji o rewaloryzacji emerytury w 2016 r.
Do skargi został dołączony wypełniony formularz "PPF", w którym skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Sąd zważył co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Jednak na podstawie art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, LEX nr 837 862). Sytuacja taka ma miejsce, gdy bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy oczywiste jest, że skarga nie może zostać uwzględniona. Stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Nie ma przy tym znaczenia czy oczywista bezzasadność skargi wynika z przyczyn procesowych, czy znajdujące oparcie w przepisach prawa materialnego.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, ponieważ skarga nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych. Bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach indywidualnych podlega kontroli sądu powszechnego. Z tego względu sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli tego postępowania ani na podstawie art. 3 P.p.s.a., ani na podstawie przepisów szczególnych.
W związku z powyższym Sąd – na mocy art. 247 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia, nie dokonując oceny możliwości finansowych skarżącego.