Uzasadnienie
Wnioskiem z 7 września 2007r. (data wpływu do organu 11 września 2007r.) skarżący zwrócił się do Prezydenta W. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr [...], [...] i [...] w W. w rejonie ulicy [...].
Pismem z 26 lutego 2008r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania powyższego wniosku.
Decyzją z [...] kwietnia 2008 Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji.
Postanowieniem z [...] maja 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało zażalenie skarżącego na bezczynność Prezydenta W. za nieuzasadnione.
Z kolei decyzją z [...] czerwca 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2008r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W dniu 13 października 2008r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - art. 52 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Postępowanie sądowoadministracyjne nie zastępuje bowiem postępowania administracyjnego i nie może być uruchomione, jeżeli nie zostały uruchomione środki weryfikacji kwestionowanego aktu lub bezczynności organu dostępne stronie skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wykluczone jest natomiast skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji z pominięciem trybu instancyjnego.
Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji z prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie spraw w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 37 kpa.
Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy.
Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. należy zaliczyć również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 k.p.a. Takie też stanowisko prezentowane jest w doktrynie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, 9 wydanie, str. 835), jak i w orzecznictwie (wyrok WSA w Opolu z dnia 7.11.2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, publ. ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104).
Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca po zwróceniu Prezydentowi W., przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpoznania decyzją z [...] czerwca 2008r., nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność organu I instancji. Okoliczność tą potwierdził także skarżący, wezwany przez Sąd, w piśmie z 13 stycznia 2009r.. Fakt wystąpienia z takim zażaleniem w trakcie postępowania jakie toczyło się przed wydaniem przez ten organ decyzji z [...] kwietnia 2008r. nie można zaś uznać za wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia przewidzianych w art. 37 kpa, w niniejszym postępowaniu. Zażalenie to wnoszone było jako środek zaskarżenia w toku postępowania które zostało zakończone w/w decyzją. Na skutek jej uchylenia przez organ odwoławczy, organ I instancji zobowiązany został zatem do ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Jest to odrębne postępowanie, w trakcie którego strona może i powinna korzystać ze wszelkich przysługujących jej uprawnień, w tym środków zaskarżenia do których zalicza się między innymi zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa.
Nie wnosząc przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego takiego zażalenia na bezczynność Prezydenta W. do organu wyższego stopnia, skarżący nie wyczerpał zatem zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę należy uznać za niedopuszczalną.
Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.