Uzasadnienie
W piśmie z dnia 10 lipca 2014 r. I. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy P. polegającą na niepodjęciu czynności zmierzających do wyegzekwowania własnej decyzji z dnia [...] maja 2012 r., którą nakazano W. L., właścicielowi działki nr [...], wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom – zalewaniu sąsiednich działek. Skarżąca podniosła, że mimo, że decyzja stała się ostateczna, Wójt nie podjął stosownych działań.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu bowiem jest niedopuszczalna.
Procedura egzekwowania obowiązków nałożonych w drodze decyzji administracyjnej została zawarta w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 1 tej ustawy podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego decyzją administracyjną, jest właściwy do orzekania organ I instancji. Obok wierzyciela drugą stroną postępowania egzekucyjnego jest zobowiązany, tj. osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20 ustawy). Dlatego też w świetle art. 6 § 1 cyt. ustawy, jeżeli zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, to wyłącznie wierzyciel może i powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.
Oznacza to, że wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić tylko na wniosek wierzyciela, a jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 1 i 2 cyt. ustawy.). Poza wierzycielem i zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w ograniczonym zakresie mogą uczestniczyć także inne podmioty, o ile wynika to wyraźnie z przepisów ustawy. Taką możliwość przewiduje art. 6 § 1a powoływanej ustawy który stanowi, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.
Powoływany art. 6 § 1a ww. ustawy przewiduje zatem szczególne w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego uregulowanie bezczynności organu w podjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Skarga na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do wykonania tytułu egzekucyjnego jest jedynym środkiem prawnym, który może być w takiej sytuacji wykorzystany przez osobę trzecią (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji pod redakcją R. Hausera z 2012 r. pkt 8 i 9 komentarza do art. 6, ponadto wyrok NSA 30 czerwca 2003 r. sygn. II SAB/Ka 138/02).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela) może dotyczyć pozostawania przez organ egzekucyjny w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służą zażalenia. Wobec tego podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może służyć skarga na bezczynność w przypadku nierozpoznania ich skargi przez organ wyższego stopnia bądź nierozpoznanie zażalenia na wydane postanowienie odmawiające uwzględnienie skargi.
Jak wynika z akt sprawy przekazanych przez organ do Sądu, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 6 §1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznało skargę na bezczynność Wójta Gminy P. z w sprawie egzekucji administracyjnej za zasadną.
Wobec tego skoro z treści omawianych przepisów nie wypływa uprawnienie dla podmiotów wymienionych w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tych przypadkach, gdy organ wyższego stopnia uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, a organ egzekucyjny (wierzyciel) tych czynności nie wykonuje, zatem wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało uznać za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.