Uzasadnienie
J. H. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z 20 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do:
- a) sprecyzowania treści skargi poprzez wskazanie czy skarga na bezczynność dotyczy:
- • sprawy z wniosku z 7 sierpnia 2003 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2003 r., czy też
- • sprawy z wniosku z 15 stycznia 2016 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r. odmawiającego wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2003 r. informując, że w przypadku braku odpowiedzi Sąd uzna, że skarga dotyczy wniosku z 15 stycznia 2016 r.
- b) złożenie dokumentu potwierdzającego wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., tj. skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozpoznaniu wniosku, którego skarga dotyczy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący zażądał przekazania sprawy do właściwego wydziału orzeczniczego oraz zwrot akt do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a., obowiązującego w dniu złożenia skargi, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższe wyliczenie środków ma charakter przykładowy i należy uznać, że w wypadku skargi na bezczynność środkiem takim, stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."), będzie zażalenie czy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, z. 3, s. 65).
Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi, stanowił, iż na załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 15 stycznia 2016 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. odmawiającego wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2003 r.
Z analizy przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że skarżący nie skorzystał z środka określonego w art. 37 k.p.a. tj. w niniejszej sprawie - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na wezwanie Sądu skarżący nie przedstawił dokumentu potwierdzającego taką okoliczność.
W świetle powyższego Sąd uznał, że skoro skarżący J. H. nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 k.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, to skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.