Uzasadnienie
W skardze na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. G. wniósł o zobowiązanie tego organu do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżący pismami z dnia 24.08.2005 r., 31.08.2005 r. i 25.10.2005 r. zwrócił się do Kierownika Placówki Terenowej w L. o wydanie zaświadczenia o treści, iż skarżący podlega ubezpieczeniu społecznemu oraz nie zalega w płatności składek na ubezpieczenie, w celu złożenia takiego zaświadczenia w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. Pomimo żądania wydania postanowienia o odmowie zaświadczenia nie orzeczono w tym przedmiocie.
Skarżący 15 listopada 2005 r. złożył do Prezesa KRUS w W. skargę na bezczynność. Odpowiadając na tę skargę organ pismem z dnia 05.12.2005 r. wskazał, iż wniosek o wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego jest bezzasadny.
W odpowiedzi na skargę Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wniósł o jej oddalenie.
Wskazano, iż skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia. Takie zaświadczenia zostały mu wydane. W zaświadczeniach podano, iż skarżący podlega ubezpieczeniu i jego konto wykazuje zadłużenie, które spłacane jest w ratach miesięcznych. KRUS natomiast nie mógł wydać zaświadczenia potwierdzającego nieprawdę, bowiem zadłużenie istnieje, mimo rozłożenia go na raty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy.Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji.
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana.
Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a., oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego.
Termin szczególny do załatwienia sprawy w przypadku zaświadczeń określa art. 217 § 3 kpa. Zaświadczenie, stosownie do powołanej normy, powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. W wypadku natomiast braku możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej, w niniejszym wypadku zaświadczenia zawierającego informację, że skarżący nie zalega w płatności składek na ubezpieczenie społeczne, organ wydaje w takim samym terminie postanowienie o odmowie wydania takiego zaświadczenia. Co prawda przepis art. 217 § 3 kpa wyraźnie jedynie reguluje termin do wydania zaświadczenia, nie stanowi zaś o terminie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, nie mniej jednak w ocenie Sądu termin siedmiu dni został wyznaczony również do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W tym terminie bowiem organ w istocie rozpatruje wniosek i w zależności od przesłanek bądź wydaje zaświadczenie bądź odmawia jego wydania. W obydwu zatem wypadkach zobowiązany jest rozważyć podstawy określone w art. 217 kpa.
Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zaskarżalne, ale ze względu na to, iż jest wydawane poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego, dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego będzie wynikała z art. 3 § 2 pkt 4) p.p.s.a. Możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu w sprawie wydania zaświadczenia wynika z art. 3 § 2 pkt 8) p.p.s.a.
Skarżący domagał się wydania zaświadczenia żądanej treści. Organem administracji rządowej w zakresie ubezpieczenia społecznego rolników jest Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Prezes Kasy wydaje decyzje w sprawach wymienionych w art. 36 ust. 1 ustawy z dn. 20.12.1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tj. Dz.U. z 1998., Nr 7, poz. 25 ze zm.). Od decyzji tych, a także w przypadku niewydania decyzji przysługuje odwołanie do sądu powszechnego w terminie i na zasadach określonych w kpc. W pozostałych natomiast sprawach w postępowaniu przed Prezesem KRUS znajduje zastosowanie kpa. Prezes KRUS jest zatem obowiązany do wydawania zaświadczeń stosownie do działu VII kpa.
Z akt sprawy wynika, iż skarżący domaga się wydania zaświadczenia żądanej treści. Wniosek ten powinien być rozpatrzony bądź poprzez wydanie takiego zaświadczenia, bądź wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej (art. 219 kpa). Ponieważ do dnia wydania wyroku organ nie załatwił wniosku tj. wniosku o wydanie zaświadczenia konkretnej treści, należy uznać, iż pozostaje on w bezczynności. Stąd też Sąd zobowiązał Prezesa KRUS do rozpatrzenia tego wniosku tj. ostatniego wniosku w sprawie złożonego 25 października 2005 r. w terminie przewidzianym do wydawania zaświadczeń tj. w terminie siedmiu dni.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach nie orzeczono ze względu na brak stosownego wniosku uprawnionego podmiotu.