Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 listopada 2000 r. złożyła K. R.. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przed jej wniesieniem skarżąca nie skierowała do Ministra Zdrowia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż na załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Ministra Zdrowia, jednak w aktach administracyjnych sprawy brak jest pisma, które można potraktować jako środek określony w art. 37 k.p.a. Minister Zdrowia w odpowiedzi na skargę podniósł, że strona skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia przed organem, tj. nie skierowała wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca K. R. nie wyczerpała środków zaskarżenia, co stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, zgodnie z art. 52 p.p.s.a. Z tego powodu skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.