Uzasadnienie
W dniu 2 grudnia 2008r. E. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania. W skardze strona domagała się zobowiązania Ministra do wydania decyzji w ciągu miesiąca od dnia uwzględnienia skargi na bezczynność oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący wskazał, iż orzeczeniem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] lipca 1949r. uznano, że browar parowy w O., położony na nieruchomości objętej Iwh. [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 8,46 ha oraz nieruchomość ziemska objęta Iwh. [...] gm. kat. B. o pow. 16,4881 przeszły na własność Skarbu Państwa na cele reformy rolnej. Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] listopada 2004r. stwierdził nieważność powyższego orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych. W wyniku starań o zwrot nieruchomości odebranych na podstawie wadliwej decyzji okazało się, że zwrot taki w naturze nastąpić nie może, gdyż teren został w znacznej części rozparcelowany i wydzielono z niego działki budowlane, które posprzedawano osobom trzecim, bądź też przekazano we władanie Agencji Nieruchomości Rolnych.
W związku z powyższym skarżący, działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych spadkobierców A. R., wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o przyznanie odszkodowania za tę część majątków, których nie będzie można odzyskać. Jednakże Minister nie wydał decyzji. Nie zareagował także na zażalenie z 11 lutego 2008r. na niezałatwienie sprawy w terminie.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż konsekwencje prawne jakie pociąga za sobą decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2004r. nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji odszkodowawczej. Ponadto organ wskazał, iż nadal pozostaje nierozstrzygnięta kwestia zaświadczenia Starostwa Powiatowego B. z [...] marca 1949r, na podstawie którego przejęto realność objętą Iwh [...], [...] i [...] ks. gr. gm.
kat. O. o powierzchni 8,46 ha, zatem najpierw winna być rozstrzygnięta ta kwestia. Co prawda zapadło już w tej sprawie rozstrzygnięcie o przekazaniu wojewodzie, jako organowi właściwemu sprawy realności objętej Iwh [...], [...] i [...] ks. gr. gm. kat. O. o powierzchni 8,46 ha, tj. postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2004r., jednakże na skutek wniesienia przez stronę skargi na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 marca 2004r. (sygn. akt IV SAB 463/03) zobowiązał organ do rozpatrzenia żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] lipca 1949r., co też organ uczynił. Zatem organ nie pozostaje już w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86).
Skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania [...]. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.).
W sprawie niesporne jest, że skarżący wnioskiem z 5 listopada 2007r. wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o przyznanie odszkodowania w trybie art. 160 § 4 K.p.a. Następnie zaś, w związku z brakiem rozpatrzenia wniosku przez Ministra, 11 lutego 2008r. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Organ do chwili obecnej nie rozpatrzył sprawy. W aktach administracyjnych sprawy brak jest także zawiadomienia strony o przyczynie zwłoki i wskazania terminu załatwienia sprawy.
Nie sposób zgodzić się przy tym z argumentacją organu, zawartą w odpowiedzi na skargę, iż nie pozostaje on w bezczynności z uwagi na rozpatrzenie żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] lipca 1949r. Rozstrzygnięcie to - w ocenie Sądu - nie daje podstaw do uznania, że bezczynność Ministra w sprawie ustała. Przedmiotem rozpatrywanej w niniejszej sprawie skargi jest bowiem bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania, nie zaś bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] lipca 1949r. Wbrew twierdzeniom organu dla rozpoznania spornego wniosku bez znaczenia jest także fakt nie rozstrzygnięcia kwestii zaświadczenia Starostwa Powiatowego B. z [...] marca 1949r., na podstawie którego przejęto realność objętą Iwh [...], [...] i [...] ks. gr. gm. kat. O. o pow. 8,46 ha. Obowiązkiem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest rozpoznanie wniosku skarżącego z 5 listopada 2007r., w konsekwencji wydanie stosownego rozstrzygnięcia.
Mając za podstawę powyższe wywody i stan sprawy, skargę należało uznać za uzasadnioną i stosownie do art. 149 P.p.s.a. orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na które złożył się wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego, postanowiono w punkcie II na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.).