Uzasadnienie
J. K., reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 4 października 2012 r. wniósł skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...] w przedmiocie zgody na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne działek w obrębie [...] w O. Następnie, pismem z dnia 8 października 2012 r. – jak to określił "rozszerzył" skargę złożoną w dniu 4 października 2012 r. o zarzut przewlekłości. Wskazał, że organ powinien rozpatrzyć i zakończyć sprawę w ciągu trzech miesięcy, tymczasem postępowanie prowadzone jest od trzech lat i nadal mimo wydawanych decyzji odmownych sprawa co do istoty nie jest załatwiona. Sąd potraktował to pismo jako nową skargę na przewlekłość postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości stwierdził, że każdorazowo informował stronę o przyczynach ewentualnych opóźnień i wyznaczał termin wydania decyzji.
Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2012 r. Sąd wezwał skarżącego oraz organ do wykazania, że skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Środowiska wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a, tj. że zwrócił się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie stwierdził, że wyczerpał środki zaskarżenia, bowiem "odwołał się od decyzji Ministra Środowiska" (wniosek o ponowne rozpatrzenie zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r.), jednocześnie w odwołaniu w kwestii bezczynności i przewlekłości wezwał ten organ do prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.– dalej "p.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W przypadku skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Środowiska nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zdaniem Sądu za wyczerpanie omawianego trybu nie może zostać uznane złożenie przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. Wniosek ten zawierał zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji oraz trybu postępowania w niniejszej sprawie (uchybienia w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zignorowanie wytycznych sądu) i rozstał rozpoznany decyzją z dnia [...] września 2012 r., na którą skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismem z dnia 4 października 2012 r.). Podkreślić należy, że strona nie może dowolnie wskazywać na jakiekolwiek pismo skierowane do organu jako na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. To wezwanie powinno być wyraźne i obejmować precyzyjnie określone żądanie, skorelowane następnie z przedmiotem skargi na przewlekłość.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
O zwrocie kwoty wpisu sądowego stronie skarżącej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.