Uzasadnienie
W dniu 26 września 2013 r. do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w W. wpłynęła skarga K. R. skierowana do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność w/w organu w sprawie o wykup zabudowanej nieruchomości należącej do skarżącej, położonej w miejscowości W., gmina S. Skarżąca powołuje się w niej na pismo organu z dnia [...] października 2011 r. znak [...] mówiące o wykupie nieruchomości o powierzchni 5,2400 ha na wniosek skarżących z dnia 17 października 1991 r. w związku z inwestycją polegającą na budowie kompleksu obiektów utylizacji odpadów w Z. Strona zarzuca organowi, że od dnia złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie o wykup nie została wydana żadna decyzja. Organ, jak twierdzi skarżąca, nie zajął w ogóle stanowiska w sprawie w jakiejkolwiek formie przewidzianej przepisami.
Ponadto według niej brak jest okoliczności, które uzasadniałyby opóźnienie w załatwieniu sprawy, w szczególności nie wyznaczono jej terminów do dokonania określonych czynności ani nie zawieszono postępowania. Z tych względów oraz na mocy art. 35 § 3 i 5 k.p.a. skarga jest zasadna.
W odpowiedzi na skargę Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wskazał, że pismo z dnia [...] października 2011 r. znak [...] zawierało informację dotyczącą przekazania złożonych przez skarżącą wniosków o umorzenie postępowania do Oddziału Regionalnego KRUS w B. celem ich rozpoznania zgodnie z właściwością. Pismo to otrzymała ona w dniu 15 czerwca 2011 r. W związku z tym organ stwierdził, że dopełnił wszelkich aktów staranności w zakresie udzielenia wyczerpujących wyjaśnień skarżącej i zarzut bezczynności kierowany wobec organu jest niezasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Właściwość Sądu określa art. 3 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ww. ustawy procesowej zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.
Skargę K. R. należy uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić. Z akt sprawy wynika, że Prezes KRUS dokonał czynności w postaci skierowania pisma skarżącej z dnia [...] września 2011 r. dotyczącego umorzenia spraw [...] do właściwej, podległej mu jednostki tj. Oddziału Regionalnego KRUS w B., który rozpatruje sprawy wskazane w niniejszym piśmie. Jak wynika z pisma organu o fakcie przekazania spraw o nr [...] według właściwości skarżąca została poinformowana pismem z dnia 3 czerwca 2011 r. (odebranym przez nią 15 czerwca 2011 r.).
W tym stanie rzeczy powoływany w skardze zarzut bezczynności Prezesa KRUS nie może się ostać i należało skargę odrzucić jako niedopuszczalną.
Na marginesie Sąd stwierdza, że skarżąca kwestionuje zaniechania Prezesa KRUS polegające na nie zajęciu stanowiska w sprawie wykupu zabudowanej nieruchomości o powierzchni 5,2400 ha należącej do skarżącej, położonej w miejscowości W., gmina S. Należy zauważyć, że skarga nie dotyczy zakresu właściwości rzeczowej Prezesa KRUS. W ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r., Nr 50, poz. 291 j.t. ze zm.) brak jest zapisów o kompetencji Prezesa do rozpoznawania spraw dotyczących wykupu nieruchomości.
Mając na uwadze pismo Prezesa KRUS z dnia [...] października 2011 r. można domniemywać, że skarga miała dotyczyć umorzenia postępowań w sprawach z wniosku skarżącej z dnia 25 września 2011 r. tj. w sprawach o numerach [...], które zostały przekazane do rozpatrzenia Oddziałowi Regionalnemu KRUS w B. Sąd zauważa, że zakres przedmiotowy skargi i odpowiedzi na skargę jest sprzeczny i odnosi się do innych dziedzin prawa materialnego i kompetencji organów.
Niemniej jednak w okolicznościach sprawy nie ma to znaczenia albowiem z akt sprawy nie wynika by organ, do którego wpłynęła skarga na bezczynność w sprawie wykupu zabudowanej nieruchomości o powierzchni 5,2400 ha należącej do skarżącej, położonej w miejscowości W., gmina S. dopuścił się zaniechania.
Jako, że sprawa, której dotyczy skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.