Uzasadnienie
J. H. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 1 marca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z [...] czerwca 2010 r. o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2006 r. o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2003 r. zatwierdzającej projekt scalenia części gruntów wsi S. w gminie S., w odniesieniu do gruntów wydzielonych dla J. H. Sąd wezwał Skarżącego do nadesłania w terminie siedmiu dni informacji, czy przed wniesieniem skargi wezwał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu wniosku z 1 marca 2011 r. - pod rygorem przyjęcia, że nie dokonał takiego wezwania.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wniósł o przekazanie sprawy do Wydziału I WSA w Warszawie, ponieważ sprawa dotyczy przejęcia na Skarb Państwa gospodarstwa rolnego we wsi S., które nie zostało zwrócone z powodu fałszerstwa Starosty [...] w postępowaniu scaleniowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek Skarżącego o przekazanie sprawy do Wydziału I WSA w Warszawie jest niezasadny, ponieważ sprawa jest prawidłowo oznaczona symbolem 658/6162. Nie dotyczy ona przejęcia gospodarstwa rolnego, lecz - ostatecznie - bezczynności organu we wzruszeniu decyzji zatwierdzającej projekt scalenia części gruntów wsi S. w gminie S., w odniesieniu do gruntów wydzielonych dla Skarżącego.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Według zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", przewiduje wymóg wezwania organu, nad którym nie ma organu wyższego stopnia, do usunięcia naruszenia prawa.
Nad Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ma organu wyższego stopnia, toteż - stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. - Skarżący przed wniesieniem skargi powinien był wezwać Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wezwany do wykazania, czy dokonał tej czynności, nie udzielił stosownej odpowiedzi. Wobec wskazania rygoru jej nieudzielenia, zasadnym było uznanie, że Skarżący nie dokonał wezwania.
Skoro tego nie uczynił, jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.