Uzasadnienie
W. J. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 6 sierpnia 2009 r. o sporządzenie przeglądu ekologicznego przedstawiającego oddziaływanie akustyczne na środowisko kompleksu "G." w W., prowadzonego przez R. sp. z o. o. w W. Skarżący wskazał, że we wniosku z dnia 6 sierpnia 2009 r. wniósł o ponowne sporządzenie przeglądu ekologicznego dla przedmiotowego kompleksu, ponieważ sporządzony w sprawie przegląd ekologiczny jest wadliwy.
Jednocześnie skarżący podniósł, że wyczerpał tryb z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", jako że zażalenie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Skarżący uiścił 100 zł tytułem wpisu od skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu z art. 37 § 1 k. p. a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, a to oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a bezczynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 nr 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Skarżący zarzucił Prezydentowi W. bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 6 sierpnia 2009 r. o sporządzenie przeglądu ekologicznego przedstawiającego oddziaływanie akustyczne na środowisko przedmiotowego kompleksu.
Przepisem prawa materialnego, z którego wynika interes prawny, jest art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150), zwanej dalej "p. o. ś.". Przepis art. 237 p. o. ś. stanowi, że w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.
W świetle art. 237 p. o. ś. podmiotem posiadającym interes prawny w rozumieniu art. 28 k. p. a. w sprawie opracowania przeglądu ekologicznego jest tylko podmiot korzystający ze środowiska, a wszystkie pozostałe mają tylko interes faktyczny, gdyż ich interes prawny będzie chroniony dopiero w postępowaniach wszczętych na podstawie wniosków wypływających z przeglądu ekologicznego. Na tym etapie ich interes prawny będzie tylko hipotetyczny, a nie realny, co wyklucza podmioty, poza prowadzącym instalację, z udziału w omawianym rodzaju postępowań (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Op 36/08 oraz komentarz do art. 237 p. o. ś. w K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska, Komentarz, LEX, 2008, wyd. II).
W związku z powyższym stwierdzić należy, że stroną postępowania administracyjnego z przedmiocie sporządzenia przeglądu ekologicznego przedstawiającego oddziaływanie akustyczne na środowisko kompleksu "G." w W., prowadzonego przez R. sp. z o. o. w W., jest wyłącznie ta spółka, czego konsekwencją jest odmowa ochrony innych podmiotów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którym to przysługuje jedynie interes faktyczny.
W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. podlega odrzuceniu. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p. p. s. a.