Uzasadnienie
J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na zapytanie poselskie w sprawie [...].
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa Rady Ministrów wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżona bezczynność nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p. p. s. a. skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie bezczynności w wydaniu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p. p. s. a.
Nie ma żadnych wątpliwości, że skarga nie dotyczy bezczynności w wydaniu aktów z art. 3 § 2 pkt 1-3 oraz art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., gdyż udzielenie odpowiedzi na zapytanie poselskie nie następuje w drodze decyzji ani postanowienia ani nie jest pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego wydawaną w indywidualnej sprawie.
Analizując kwestię dopuszczalności skargi należy w sposób szczególny wyjaśnić, czy udzielenie przez Prezesa Rady Ministrów odpowiedzi na zapytanie poselskie nie należy do aktów ani czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., tj. innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przy określeniu zakresu przedmiotowego skargi na inne akty lub czynności, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. należy wziąć pod uwagę, że akty lub czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jeżeli zostały podjęte w zakresie administracji publicznej, a więc gdy jest to zakres kompetencji charakteryzującej się władztwem administracyjnym. Element ten nie występuje w niniejszej sprawie, ponieważ Prezes Rady Ministrów poprzez udzielenie odpowiedzi na zapytanie poselskie nie ingeruje w sferę prawną podmiotów - w tym skarżącej (nie określa uprawnień ani obowiązków), a jedynie formułuje wypowiedź dotyczącą poruszonej w zapytaniu poselskim problematyki. Udzielenie odpowiedzi na zapytanie poselskie nie jest więc działaniem z zakresu administracji publicznej. Stanowi natomiast działanie podmiotu zobowiązanego przez art. 115 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), do udzielenia odpowiedzi na - stanowiące wyraz funkcji kontrolnej Sejmu wobec Rady Ministrów - zapytanie poselskie.
Skoro skarga na bezczynność organu nie dotyczy wydania aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W związku z powyższym, uznając skargę za niedopuszczalną jako wniesioną w sprawie nie należącej do właściwości sądów administracyjnych, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.