Uzasadnienie
W piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. K. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania.
Organowi zarzucił naruszenie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił w terminie braku formalnego w postaci pełnomocnictwa, co w konsekwencji doprowadziło do pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium RP. Jednocześnie pełnomocnik, że podał, że wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że została ona wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu bowiem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, natomiast zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców - działającego jako organ odwoławczy - od decyzji Wojewody [...], zatem przed jej wniesieniem do Sądu Administracyjnego należało wezwać Szefa Urzędu do usunięcia naruszenia prawa.
W aktach sprawy znajduje się pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 21 lipca 2014 r. kierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jednak w ocenie Sądu nie można przyjąć, że stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik skarżącego ustosunkowuje się w nim do pisma organu z dnia 15 lipca 2014 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania i tłumaczy przyczyny opóźnienia w nadesłaniu dokumentu pełnomocnictwa. Ponadto z uwagi na nadesłanie żądanego pełnomocnictwa wnosi o podjęcie postępowania w sprawie. Stwierdzić zatem należy, że pełnomocnik wnosił o rozpoznanie odwołania i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że przepisy nie regulują w jaki sposób ma zostać sporządzone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak w ocenie Sądu, ze względu na cel tego środka prawnego takie wezwanie powinno być wyrazem niezadowolenia z treści aktu bądź czynności i jednocześnie zapowiedzią jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Ponadto jasne sformułowanie przedmiotu żądania pozwala organowi odnieść się do niego już na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Zauważyć trzeba, że skarżący w niniejszej sprawie reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika, także pismo z dnia 21 lipca 2014 zostało sporządzone i podpisane przez profesjonalistę. Wobec tego oczywistym wydaje się, że gdyby wskazane pismo miało stanowić wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pełnomocnik skarżącego nadał by mu taki charakter.
Skoro złożone do organu pismo z dnia 21 lipca 2014 r. nie nosiło cech wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzić należy, że przed wniesieniem skargi nie został wyczerpany tryb określony w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji wniesioną skargę należało uznać za przedwczesną i niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.