Uzasadnienie
Skarżąca T. K. dniu 13 grudnia 2007 r. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., która w ocenie skarżącej, polega na niewykonaniu uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] oraz zaleceń Biura Kontroli Wewnętrznej Audytu z dnia 30 września 2003 r. Wraz z przedmiotową skargą do Sądu wpłynął wniosek skarżącej sporządzony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Sąd zważył, co następuje.
Stosowanie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego.
Zgodnie z przepisem art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Sąd uzasadniając punkt pierwszy postanowienia odmawiającego skarżącej przyznania prawa pomocy wskazuje, iż skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Sądu, a nie – jak tego wymaga przepis art. 54 § 1 p.p.s.a – za pośrednictwem organu. W obecnym stanie prawnym wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem organu jest bezskuteczne procesowo. Wadliwe wniesienie skargi sprawia, że skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, a co za tym idzie, oczywiste jest, że taka skarga nie może zostać uwzględniona.
Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 p.p.s.a.
Wyjaśniając dalej przyczyny odrzucenia skargi Sąd wskazuje, iż począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem, co jednoznacznie wynika z brzmienia przepisu art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. Ustawodawca uregulował zatem pośredni tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie przewidując jakiegokolwiek wyjątku. Obowiązujące przepisy nie wprowadziły żadnej możliwości konwalidowania błędnego wniesienia skargi, a tym samym podstaw do jej przekazania przez sąd organowi, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone. Ponadto jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana do sądu, to wymaga procesowego załatwienia, do zakresu którego nie należy przekazywanie jej pismem innemu podmiotowi (postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II GSK 213/07).
Przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazywał, iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2 (ustawa P.p.s.a), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy, o której mowa w art. 2 ustawy, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 ustawy, o której mowa w art.
2. Przepis ten miał charakter edukacyjny, tylko na okres przejściowy dopuszczał bezpośredni tryb wnoszenia skargi i wraz z utratą jego mocy obowiązującej skargę do sądu administracyjnego wnosi się wyłącznie za pośrednictwem organu administracji publicznej
Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 13 grudnia 2007 r. (data nadania pisma w biurze podawczym Sądu). Tymczasem winna była skierować przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego bezczynność skarży, tj. za pośrednictwem Prezydenta W..
Wobec tego, iż skarżąca nie zachowała trybu wskazanego w cytowanym wyżej art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a., skargę należało odrzucić. Wobec wskazanego uchybienia bez znaczenia pozostaje jej merytoryczna ocena.
Dodatkowo Sąd wskazuje, iż nieuprawniony również byłby ewentualny zarzut, iż niniejsze orzeczenie pozbawia stronę prawa do sądu. Badanie bowiem warunków formalnych wniesienia skargi, w tym także trybu jej wniesienia, należy do wstępnych czynności sądu. Żaden przepis prawa nie nakazuje traktować art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a. w sposób szczególny w stosunku do pozostałych przepisów tej ustawy. Orzeczenie o odrzuceniu skargi ze względu na niedochowanie trybu jej wniesienia nie wywołuje skutków w postaci "powagi rzeczy osądzonej". Jeżeli w odczuciu skarżącej organ pozostaje w bezczynności, przedmiotowe orzeczenie nie wyklucza możliwości wniesienia skargi na bezczynność, za pośrednictwem organu, do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 p.p.s.a, orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia.
O odrzuceniu skargi (pkt. 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 54 § 1 ustawy P.p.s.a,