Uzasadnienie
W piśmie z dnia 30 października 2012 r. [...] S.A. z siedzibą w S. wniosły za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Środowiska w sprawie wszczętego z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] orzekającej o zezwoleniu na uczestnictwo we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji instalacji do produkcji [...] w [...] S. A. z siedzibą w S. W skardze zawarty został wniosek o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, że w toku prowadzonego postępowania podjęto wszelkie możliwe i niezbędne czynności zmierzające do zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia, dążąc przy tym do załatwienia sprawy w możliwie najkrótszym terminie, na jaki pozwalał charakter i stopień skomplikowania prowadzonego postępowania. Ponadto poinformował, że w dniu [...] listopada 2012 r. wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa, jednocześnie załączając ją do akt administracyjnych sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87).
Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Pogląd ten nie jest kwestionowany w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1380/07, LEX nr 437951).
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Minister Środowiska rozstrzygnął sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Marszałka Województwa [...]. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99, LEX nr 54517).
Skoro decyzja Ministra Środowiska została wydana po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności, a zatem postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem organ podjął czynności i wydał akt, których domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze dotychczasowy tok sprawnie prowadzonego od 25 czerwca 2012 r. jedynie przez cztery miesiące postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. i efektywne czynności podejmowane przez organ wraz z dopełnieniem czynności określonych w art. 36 kpa przy równolegle toczącym się postępowaniu incydentalnym dotyczącym wstrzymania wykonania zezwolenia z 2012 r., ekskulpuje organ orzekający od zarzutu bezczynności, gdyż nie uchybił on w sposób rażący terminom załatwienia sprawy, wobec tego nie można uznać bezczynności organu za rażące naruszenie prawa, a to z kolei powoduje, że brak jest przesłanek do wymierzenia organowi grzywny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.