Uzasadnienie
I. J. wraz ze skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie naliczenia waloryzacji emerytury i dokonywania potrąceń z emerytury, wniosła o przyznanie prawa pomocy - zwolnienie od kosztów sądowych. Z kolei składając wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPf I. J. wniosła również o ustanowienie doradcy podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 p.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P.Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany art. 247 znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi. Przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie naliczenia waloryzacji emerytury i dokonywania potrąceń z emerytury. Nie budzi zatem wątpliwości, że sprawa ta nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Uznać zatem należy, że skoro skarga - w związku z którą I. J. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, to wystąpiły przesłanki określone w art. 247 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy.