Uzasadnienie
K. G. w piśmie z dnia 2 września 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy L. Skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2515/12 stwierdził nieważność § 15 uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustaleń dotyczących działki nr ew. [...] z obrębu [...], gmina L. Z kolei wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2517/12 Sąd stwierdził nieważność załącznika nr 1 do uchwały Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim odnosi się ona do wskazanej wyżej działki ewidencyjnej.
Zdaniem K. G., konsekwencją zarzucanego zaniechania organu administracji jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie objętym wskazanymi wyrokami. Skarżący podniósł, że w świetle art. 28 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w razie prawomocnego stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czynności o których mowa w art. 11 i art. 17 tej ustawy ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa. Stwierdził, że wystarczające będzie podjęcie uchwały cząstkowej w "unieważnionym" zakresie, względnie podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu do treści planu oraz mapy, uwagi dotyczącej przeznaczenia działki nr ew. [...].
Skarżący wniósł o podjęcie uchwały w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ administracji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego
- 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 3 § 3 ppsa są m.in. art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei art. 101a ust. 1 stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
K. G. zarzuca Radzie Gminy L. bezczynność w zakresie podjęcia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim powołanymi wyżej wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r. stwierdzono nieważność § 15 uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. i załącznika nr 1 do uchwały z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...], gmina L. Wskazuje również na możliwość podjęcia czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu do treści planu oraz mapy uwagi do planu dotyczącej działki nr ew. [...].
Skarżący oczekuje więc od organu gminy podjęcia czynności zamierzających do podjęcia, czy też zmiany uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wobec tak ustalonego zakresu zaskarżenia należy wskazać, że przedmiotowa skarga nie znajduje oparcia w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, ani też art. 3 § 2 ppsa, jak również w żadnym innym przepisie szczególnym. Wobec tego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. W myśl art. 17 pkt 4 i 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, a także przedstawia projekt planu radzie gminy, która w świetle art. 20 ust. 1 powoływanej ustawy, jest właściwa do jego uchwalenia. Stosownie do treści art. 27 ustawy zmiana planu następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalany.
W świetle natomiast, powołanego w skardze art. 28 ust. 2 ustawy, jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi.
Z przywołanych przepisów, określających zadania, a więc również obowiązki organów gminy, nie wynika jednak prawo żądania mieszkańca gminy podjęcia czynności mających na celu przyjęcie albo zmianę uchwały zatwierdzającej, czy też zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w ustawie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 1996 roku, sygn. akt II SA/Wr 280/96. OSP 1998/5/108, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1968/08).
Z kolei, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, skarga na "milczenie" organów administracji publicznej nie jest przewidziana w stosunku do aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa, to jest aktów prawa miejscowego oraz innych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że ustawodawca nie wyposażył skarżącego w instrumenty prawne pozwalające mu "zmusić" organ samorządu terytorialnego - w przedmiotowej sprawie Radę Gminy L. - do podjęcia czynności zmierzających do wprowadzenia w miejscowym panie zagospodarowania przestrzennego zmiany dotyczącej działki nr ew. [...] z obrębu [...], gmina L. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia.
O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej samej ustawy.