Uzasadnienie
P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem procesowym z dnia 4 maja 2007 r. skargę na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie nierozpoznania w terminie wniosku skarżącego w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek w niniejszej sprawie został złożony w dniu 31 stycznia 2006 r. Z uwagi na zwłokę w rozpoznaniu sprawy złożone zostało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa (...) wyznaczył termin załatwienia sprawy.
Skarżący wniósł również o zobowiązanie Starosty Powiatu W. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu W. przesłał Uchwałę Rady Powiatu W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. Nr (...) W uzasadnieniu uchwały podano, że długotrwałość postępowania spowodowana jest względami proceduralnymi bowiem jedna ze stron postępowania mieszka na Hawajach, w USA.
Jednocześnie podkreślono w uchwale, że po uzyskaniu zwrotnego poświadczenia odbioru zawiadomienia, będzie możliwe wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).
Skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania [...]. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 kpa).
W rozpoznawanej sprawie istnieje stan bezczynności Starosty Powiatu W. polegający na nierozpoznaniu wniosku złożonego przez P. L. w dniu 31 stycznia 2006 r.
Podkreślić należy, że postanowieniem z dnia (...) listopada 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa (...) wyznaczył organowi 30 - dniowy termin na rozpoznanie wniosku P. L. W ocenie Sądu argumentacja organu podniesiona w odpowiedzi na skargę jest nieprzekonywująca. Organ zwrócił się do strony zamieszkałej w USA dopiero w dniu 3 sierpnia 2007 r., a więc po ponad roku od złożenia wniosku przez P. L. Wcześniej jedyną czynnością było wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w dniu (...) lipca 2006 r., uchylone postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa (...) z dnia (...) września 2006 r.
Skoro, jak wynika z powyższego, organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, ani też nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa skargę należało uznać za uzasadnioną i stosownie do art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.
Na marginesie podkreślić należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy w niniejszej sprawie do uznania - czego domaga się skarżący - że Starosta Powiatu W. jest winnym świadomego rażącego naruszenia prawa oraz nie może zobowiązać organu do ustalenia i podania przyczyn i osób winnych naruszenia postanowień art.35 i 36 kpa.