Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 21 maja 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 217/14

Uzasadnienie

P. A. i G. S., wnieśli skargę, w której wskazali, że dotyczy ona przewlekłego prowadzenia postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia ich wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Uzasadniając skargę opisano przebieg sprawy wskazując, że wniosek skarżących został przesłany według właściwości organowi administracji pismem z 9 maja 2014 r., 14 lipca 2014 r. Skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa ten zaś do 19 września 2014 r. nie wydał orzeczenia w sprawie (skarga datowana jest na 21 września 2014 r.).

Skarżący wnieśli o:

1. - zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego (w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt),
2. - zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie i zawiadomienie skarżących o tym fakcie oraz formie wymierzonej kary,
3. - orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące,
4. - wymierzenie organowi grzywny (w maksymalnej wysokości).

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Opisano również cały przebieg sprawy, wskazując:

1. - postępowanie nie było prowadzone przewlekle, wobec przyjętego rozumienia tego pojęcia,
2. - wobec wpływu wniosku Skarżących, pismem z 24 lipca 2014 r. wezwano organ niższej instancji do nadesłania akt sprawy, zakończonej wydaniem decyzji, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący; organ ten powiadomił Ministra, że nie dysponuje aktami sprawy,
3. - pismem z 12 sierpnia 2014. Starosta [...] poinformował Ministra, że dokumenty, dotyczące sprawy zakończonej decyzją, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący, zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu przy piśmie z 3 lipca 2014 r., w związku ze skargą G. S. na bezczynność Starosty [...] w udostępnieniu informacji publicznej, m.in. kopii decyzji, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący,
4. - po powzięciu tej informacji Minister pismem z 2 września 2014 r., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wypożyczenie na okres 7 dni akt przedmiotowej sprawy; pismo to zostało przez organ przesłane do wiadomości Skarżącym,
5. - w odpowiedzi na to pismo Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z 9 września 2014 r. poinformował Ministra, że wobec faktu wyznaczenia terminu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 148/14, na dzień 2 października 2014 r., akta przedmiotowej sprawy nie mogą zostać wypożyczone,
6. - do dnia wpływu skargi na bezczynność, organ nie otrzymał akt sprawy zakończonej decyzją, której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący.

Na pytanie Sądu, organ administracji wyjaśnił, że wydano orzeczenie w sprawie. Do pisma załączono kopię orzeczenia – decyzja z [...] marca 2015 r. (k. 73-78).

Z treści skargi wynika, że w istocie przedmiotem zaskarżenia była bezczynność organu administracji, nie zaś przewlekłe prowadzenie postępowania rozumiane, jako dokonywanie czynności pozornych, skutkujących bezzasadnym przedłużaniem postępowania, i w tym zakresie Sąd rozpoznawał sprawę.

Pełnomocnik skarżących z urzędu poparł skargę (pismo k. 59).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zam.) ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – zażalenie na przewlekłość albo wniosek o usunięcie naruszenia prawa, w myśl art. 37 K.p.a. W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu pismo skarżących z 14 lipca 2014 r.. Przepisy nie zakreślą wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a wniesieniem skargi.

Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.).

Z akt sprawy wynika, że wniosek Skarżących wpłynął do organu 19 maja 2014 r. (data prezentaty). Dopiero po piśmie skarżących datowanym na 14 lipca 2014 r. organ podjął w sprawie stosowne czynności, do których należały działania zmierzające do uzyskania akt sprawy, zakończonej decyzją której stwierdzenia nieważności żądali Skarżący. Wówczas okazało się, że w istocie dalsze procedowanie nie jest możliwe, o czym jednak nie powiadomiono skarżących, informując ich wyłącznie o fakcie zwrócenia się o akta (pismo do wiadomości). Poza oceną w tej sprawie pozostaje natomiast okres od wniesienia skargi do dnia wyrokowania, bowiem Sąd nie dysponuje aktami postępowania w tym okresie (jedynie te przedłożone, wobec wniesienia skargi). Zasadą jest ocena okoliczności sprawy do dnia wniesienia skargi, z uwzględnieniem jedynie faktu ewentualnego wydania aktu.

W takiej sytuacji, odnosząc się do okresu podlegającego ocenie Sądu, wypada wskazać, że organ postawał w bezczynności około dwu miesięcy – od dnia wypływu wniosku do rozpoczęcia gromadzenia akt.

Ze względu na czas trwania bezczynności i podjęcie określonych działań bezpośrednio po wezwaniu skierowanym przez skarżących, w ocenie Sądu, bezczynność nie miała charakteru rażącego.

Wobec wydania orzeczenia w sprawie umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu.

Sąd nie jest z kolei uprawniony do nakładania na organ administracji obowiązku w zakresie dyscyplinarnego ukarania pracownika oraz przedkładania informacji w tym zakresie stronie skarżącej. W związku z tym wniosek w tym zakresie nie mógł być uwzględniony.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-3 sentencji wyroku.

1. - ---------------------- 3