Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 listopada 2013 r., złożonym do sprawy IVSO/Wa 69/13, J. C. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt IVSO/Wa 69/13 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Wyznaczony w sprawie pełnomocnik wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej z dnia 4 kwietnia 2014 r. wystąpił w imieniu skarżącego o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc o zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Przedmiotowy wniosek został ponowiony w piśmie z dnia 8 maja 2014 r.
Z nadesłanego formularza PPF wynika, że skarżący w dalszym ciągu jest osobą samotną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym jego dochodem jest renta inwalidzka w wysokości 922,23 zł przyznana mu na mocy orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nr [...] w S. z dnia [...] listopada 1993 r. zaliczającego skarżącego do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia ze stwierdzeniem, że inwalidztwo to jest trwałe i schorzenie czyni stronę niezdolną do pracy w warunkach normalnych.
Wnioskodawca nie dysponuje oszczędnościami, ani wartościowymi przedmiotami.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, po tym jak postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. przyznano mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, zwrócił się z kolejnym wnioskiem, tym razem wnosząc o zwolnienie go od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że aktualnie wniosek skarżącego winien być oceniany w kontekście spełnienia przez niego przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a, czyli przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Ocena okoliczności wynikających z załączonych przez skarżącego do niniejszej sprawy oraz do sprawy IVSO/Wa 69/13 dokumentów źródłowych i oświadczeń uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie całkowitym. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym skarżący dysponuje, tj. 922,23 zł miesięcznie nie pozwala na poczynienie nie tylko oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów profesjonalnego pełnomocnika ale również jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Aktualnym poziomie cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie, dochód w wysokości nieco ponad 900 zł miesięcznie, może wystarczyć jedynie na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania. Biorąc przy tym pod uwagę, że J. C. nie ma ani zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów, a ze względu na stan zdrowia niewątpliwe zmuszony jest ponosić dodatkowe wydatki, należy uznać, że zasadne jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.