Uzasadnienie
T. S. w piśmie z dnia 8 października 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty M. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku.
W uzasadnianiu skargi skarżący wskazał, że jej przedmiotem jest bezczynność organu administracji polegająca na odmowie udostępnienia informacji w formie pisma pomimo, że art. 20 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nakazuje aby odmowa udostępnienia informacji o środowisku nastąpiła w drodze decyzji. Skarżący stwierdził, że organ administracji zamiast wydać w odpowiedzi na jego wniosek decyzję wystosował pismo, wskazując powody i przyczyny odmowy udostępnienia żądanych informacji. Brak decyzji administracyjnej zamyka tymczasem skarżącemu drogę do merytorycznego zaskarżenia rozstrzygnięcia organu.
Skarżący podniósł ponadto, powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 4/08 i z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 285/13, wydane w sprawach ze skarg na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej, że przed wniesieniem skargi nie był on zobowiązany do wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w sprawie z jego wniosku o udzielenie informacji o środowisku i jego ochronie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Treść skargi T. S. nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że kwestionuje bezczynność Starosty M. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej rozpatrującej jego wniosek o udostępnienie informacji o środowisku. Skarżący podnosi, że niewydanie decyzji odmownej w oparciu o art. 20 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) zamyka mu drogę do merytorycznego zaskarżenia rozstrzygnięcia organu.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 powołanej ustawy odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie następuje w drodze decyzji. Od decyzji takiej, zgodnie z ogólną regułą wynikającą z art. 127 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, służy stronie odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z kolei w świetle art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia
Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ppsa, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego.
T. S. przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność Starosty M. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku, nie wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.