Uzasadnienie
Dnia 28 kwietnia 2011 r. (data wpływu) Skarżący wniósł pismo zatytułowane "zażalenie" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. odrzucającym skargę tegoż na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie rozpoznania wniosku.
W uzasadnieniu wskazał, że składa zażalenie na odmowę sprostowania niedokładności w niniejszej sprawie domagając się "usunięcia matactwa oraz sprostowania niedokładności w treści postanowienia z dnia 18 kwietnia 2011 r."
W związku z wątpliwościami, co do rzeczywistych intencji Skarżącego, zarządzeniem z dnia 23 maja 2011 r. wezwano go do jednoznacznego sprecyzowania czego dotyczy jego pismo z dnia 28 kwietnia 2011 r. Wskazano, że postanowienie z dnia 18 kwietnia 2011 r. zawierało prawidłowe pouczenie o dopuszczalnym środku zaskarżenia, a więc o skardze kasacyjnej. Gdyby natomiast Skarżący domagał się sprostowania rzeczonego postanowienia, zobowiązano go do wskazania jakich konkretnie niedokładności. Jednocześnie pouczono, że niewskazanie wymagających sprostowania niedokładności w treści postanowienia bądź brak odpowiedzi na powyższe wezwanie w terminie 7 dni spowoduje, iż pismo skarżącego z dnia 28 kwietnia 2011 r. zostanie potraktowane jako środek odwoławczy od postanowienia z dnia 18 kwietnia 2011 (czyli jako skarga kasacyjna).
W odpowiedzi w piśmie z dnia 31 maja 2011 r. Skarżący ponownie oświadczył, że domaga się "usunięcia matactwa oraz sprostowania niedokładności w treści postanowienia z dnia 18 kwietnia 2011 r.". Jednakże jego pismo nie wskazuje niedokładności wymagających sprostowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa", Sąd może z urzędu lub na żądanie stron sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Stosownie natomiast do treści art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową mającą na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym.
W niniejszej sprawie orzeczenie wydane przez Sąd nie zawiera wadliwości określonych w art. 156 § 1 ppsa i nie wymaga sprostowania. Treść postanowienia w sposób jasny i czytelny wskazuje na przyczyny odrzucenia skargi i jest zgodna z treścią jaką Sąd zamierzał jej nadać. Wobec tego nie znaleziono podstaw do sprostowania niedokładności postanowienia.
Treść wniosku Skarżącego wskazuje, że celem Skarżącego jest merytoryczne zakwestionowanie rozstrzygnięcia Sądu, a nie usunięcia oczywistych nieprawidłowości z jego treści. Jednakże jedyną skuteczną drogą kontroli postanowienia Sądu z dnia 18 kwietnia 2011 r. jest skargę kasacyjną (o czym pouczono Skarżącego), w żadnym wypadku zaś wniosek złożony w trybie art. 156 § 1 ppsa.
Dlatego też, Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.