Uzasadnienie
R. P. (dalej zwany "skarżącym") pismem z 14 kwietnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie rozpoznania odwołania.
Dyrektor Generalny Lasów Państwowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia.
Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w sprawie rozpoznania odwołania występował do organu wyższego stopnia z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a.") na niezałatwienie sprawy w terminie, nadesłał zażalenie skierowane do Ministra Środowiska w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie z dnia 14 kwietnia 2016 r. Skarżący wyjaśnił przy tym, iż nie posiada dowodu nadania zażalenia, bowiem zostało wysłane listem "zwykłym."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., gdyż nie wniósł stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia nad tym organem, tj. do Ministra Środowiska. Niezłożenie takiego zażalenia z odpowiednim wyprzedzeniem przed ewentualnym wniesieniem skargi, a więc z co najmniej z trzydziestodniowym wyprzedzeniem, wynikającym z terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, zakreślonych w art. 35 k.p.a., stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 1997 r., sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998, z. 10, poz. 185, z glosą B. Adamiak, Lex nr 33884).
Nie można uznać za wypełnienie tego obowiązku zażalenia z 14 kwietnia 2016 r., przesłanego przez skarżącego na wezwanie Sądu, które zostało opatrzone tą samą datą co wniesiona skarga. Wniesienie tego środka, co wskazano powyżej, powinno bowiem nastąpić przez wniesieniem skargi. Ponadto skarżący nie potrafił wskazać daty wniesienia tego środka, a organ stwierdził, że takie zażalenie nie zostało złożone.
Dopóki więc stronie przysługuje prawo wniesienia do organu jakiegokolwiek środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego, jako przedwczesne, jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych działań, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który pozostaje w bezczynności i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się zatem skargę, która została wniesiona przed zainicjowaniem postępowania przed organem administracji. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest bowiem działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 54 § 1 P.p.s.a.).
Wobec niewyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę.