Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 233/14

Uzasadnienie

L. J. pismem z 25 czerwca 2014 r. doprecyzowanym pismem z 29 października 2014 r. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie podjęcia procedury zmierzającej do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Pełnomocnik Prezydenta Miasta W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący L. J. zarzucił Prezydentowi Miasta W. bezczynność w przedmiocie podjęcia procedury zmierzającej do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania dotyczy wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty oraz postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również wydaniem pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z treścią art. 27 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Inicjatywę w zakresie podjęcia uchwały czy jej zmiany należy do kompetencji rady gminy (art. 9 ust. 1 u.p.z.p.). Ponadto rada gminy podejmuje uchwałę uchwalającą studium (art. 12 ust. 1 u.p.z.p.). Tym samym organ wykonawczy gminy - wójt, burmistrz lub prezydent miasta - nie jest władny do wydania w tym zakresie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia.

Z treści przepisów dotyczących procedury uchwalania studium kierunków uwarunkowania i zagospodarowania przestrzennego czy zmiany studium wynika, że uchwała nie przybiera żadnej z form rozstrzygnięć wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a tylko w stosunku do takich rozstrzygnięć dopuszczalna jest skarga na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skarga L. J. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie podjęcia procedury zmierzającej do zmiany studium kierunków uwarunkowania i zagospodarowania przestrzennego nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych.

W konsekwencji Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.