Uzasadnienie
A. P. (dalej zwana "skarżącą") pismem z 24 maja 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia.
Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na spóźnione wystosowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które winno poprzedzać skargę.
Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu czy przed wniesieniem skargi na przewlekłość Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia występował z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez ten organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postepowania przez organ, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., gdyż nie wniósł stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego organu. Za dopełnienie tego wymogu nie można uznać wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 3 czerwca 2016 r. skierowanego przez skarżącego do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, gdyż zostało ono złożone po wniesieniu skargi na ten organ do Sądu. Powyższe powoduje, że skarga na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym może otworzyć drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W tej sytuacji wobec niewyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym przed organem wskazanym w sprawie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę.