Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 251/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. G. (dalej: "skarżącej") na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku.
Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o sporządzeniu uzasadnienia wyroku, a następnie, w dniu 12 kwietnia 2018 r. (przed doręczeniem odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem) wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF i z dokumentów (decyzji waloryzacyjnej ZUS, wezwania do dokonywania potrąceń z emerytury z dnia 7 grudnia 2017 r., wyciągów z rachunków bankowych) złożonych przez skarżącą wynika, że domaga się ona zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, podsiada dom opow. ok. 200 m2. Jedynym jej źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne, z którego - jak wynika z kopii decyzji waloryzacyjnej – dokonywane jest potrącenie egzekucyjne w wysokości 326,22 zł i od 1 marca 2018 r. wysokość świadczenia do wypłaty wynosi 774,24 zł. Wydatki na energię elektryczną wynoszą 300 zł, gaz – 300 zł, leki – 110 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
Oceniając złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, należało uznać, że zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z informacji zawartych we wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, uzyskuje dochód (po potrąceniach egzekucyjnych) w wysokości ok. 774 zł. W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z niniejszym postępowaniem.
Ponadto należy uznać, że skarżąca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu ma szczególne znaczenie z uwagi na etap, w którym znajduje się postępowanie w sprawie. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2018 r. Sąd rozpoznał skargę w niniejszej sprawie. Od przedmiotowego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna (art. 173 § 1 P.p.s.a.). Powyższy środek odwoławczy objęty jest przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy od przyznania prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu może być uzależniona realizacja przez skarżącą konstytucyjnego prawa do sądu.
Mając na uwadze całokształt sprawy uznano, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.