Uzasadnienie
IVSAB/Wa 252/15
P. B. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Samorządowe \Kolegium Odwoławcze w sprawie rozpatrzenia jej zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania.
Uzasadniając skargę wskazała:
- - [...] maja 2013 r. Burmistrz Miasta W. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości skarżącej,
- - 22 maja 2013 r. skarżąca wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na to postanowienie,
- - 18 września 2014 r. skarżąca wezwała Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do usunięcia naruszenia prawa,
- - do 25 listopada 2014 r. nie otrzymała żadnej odpowiedzi na wezwanie,
- - nie rozpoznanie zażalenia blokuje wyczerpanie trybu dla wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego, co do zasadności wydania postanowienia przez organ I. instancji,
- - w orzecznictwie wskazuje się, że przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie Sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie. (tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"),
- - osiemnastomiesięczne postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w sprawie zażalenia na postanowienie organu administracji stanowi przesłankę do złożenia skargi na przewlekłość postępowania.
Odrębnym pismem (k.
- 23) Skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. rozpatrzył zażalenie Skarżącej na postanowienie z [...] maja 2013 r. (do akt włączono orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego). Skoro Kolegium spełniło żądanie skarżącej, skargę należy uznać za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zam.) ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podjął czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy przewlekłe prowadzenie postępowania zostało spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz, w kontekście bezczynności: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).
Skarga może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – zażalenia na przewlekłość albo wniosku o usunięcie naruszenia prawa, w myśl art. 37 K.p.a. W rozpoznawanym przypadku czyniło zadość temu wymaganiu wezwanie z 18 września 2014 r. Przepisy nie zakreślą natomiast wymaganego minimalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a wniesieniem skargi.
Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednak w postępowaniu odwoławczym (analogicznie zażaleniowym), powinno mieć to miejsce w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania (tak samo - zażalenia)
Z akt sprawy wynika, że zażalenie skarżącej wpłynęło do organu 3 czerwca 2013 r. Sąd miał na względzie, że równocześnie z wniesieniem zażalenia toczyło się postępowanie w przedmiocie skargi p. B. O. wniesionej 25 kwietnia 2013 r., na bezczynność organu I. instancji w przedmiocie wydania orzeczenia o rozgraniczeniu. Skutkowało to nie przekazaniem do organu odwoławczego akt postępowania administracyjnego. Skarga rozpatrzona była wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 września 2013 r., a akta z Sądu prawidłowo przesłano do organu I. instancji. Organ ten przesłał je do Kolegium 3 stycznia 2014 r., lecz zostały ponownie przesłane do Sądu Administracyjnego, wobec kolejnej skargi p. B. O., która została odrzucona postanowieniem o sygn. akt IV SAB 181/14. Akta trafiły do organu kolejny raz dopiero 19 listopada 2014 r. Rozstrzygnięcie organu zostało natomiast wydane w grudniu tegoż roku.
W takiej sytuacji organ administracji prowadził wprawdzie postępowanie przewlekle, lecz dotyczy to w szczególności okresu od wezwania z września 2014 roku do dnia załatwienia sprawy (rozpatrzenia zażalenia). Mając przy tym na uwadze, że istotnie długi czas załatwiania sprawy pozostawał w związku z przekazywaniem akt administracyjnych do Sądu (wobec skargi na bezczynność organu I. instancji, a potem skargi na przewlekłość organu II. instancji), przewlekłości w postępowaniu nie sposób kwalifikować w danym przypadku, jako mającej znamiona rażącego naruszenia prawa.
Sąd nie uwzględnił wniosku organu o umorzenie postępowania. Jak przyjęto obecnie w judykaturze, załatwienie sprawy administracyjnej przed wyrokowaniem sądu, nie wyłącza zasadności orzekania w przedmiocie przewlekłości postępowania organu w toku sprawy - przed wydaniem decyzji czy innego aktu. Sąd odstępuje wówczas jedynie od zobowiązania organu do wydania orzeczenia w stosownym terminie (tak wyroki i postanowienia NSA o sygn. akt I OSK 2443/12, 2325/12 II OSK 1360/12, 34/13, 1172/13 - dostępne w CBOSA).
Reasumując, wobec niezałatwienia sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 K.p.a., skargę należało uznać za zasadną.
Z powyższych względów na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 powyższej ustawy, na które składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi.