Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r. przyznał T. G. w przedmiotowej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r. oddalił skargę T. G. Wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] pełnomocnik (adw. A. R.) wniosła o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku, a po doręczeniu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik złożyła do akt sprawy dowód przekazania opinii na adres skarżącej.
T. G. w dniu 21 listopada 2016 r. złożyła ponowny wniosek o przyznanie jej w przedmiotowej sprawie prawa pomocy z zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w celu wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r.
Mając powyższe na uwadze, należało zważyć, co następuje.
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Jak wskazano, w przedmiotowej sprawie zwolniono już skarżącą od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej adwokata. Postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 lipca 2015 r., którym przyznano stronie prawo mocy, ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu (art. 259 § 3 ppsa). Skarżąca nie ma zatem obowiązku uiszczania kosztów sądowych w sprawie ze skargi bezczynność Centrum Pomocy Społecznej [...] w [...]. Przyznane zwolnienie jest skuteczne od dnia złożenia przez nią pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez cały tok postępowania, zarówno przed sądem pierwszej instancji - wojewódzkim sądem administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ustanowienie adwokata jest natomiast równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 2 ppsa), którego zakres wyznacza art. 39 ppsa. Obejmuje więc umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu (zarówno przed Sądem pierwszej instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem.
W tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości przyznania skarżącej prawa, które już raz w tym postępowaniu uzyskała (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1065/16. Niepublikowane). Złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak prawo już przyznane, powoduje, że rozpoznanie kolejnego wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa.
W konsekwencji postępowanie w sprawie przyznania T. G. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 254/15 należało umorzyć.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono, jak w postanowieniu.