Uzasadnienie
E. N. w toku postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z informacji zawartych we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, dokumentów dołączonych do wniosku oraz nadesłanych przy piśmie z dnia 10 maja 2017 r. wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem. Mieszkają w mieszkaniu spółdzielczym własnościowym o pow. 63,60 m2. Nie posiadają oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 767,23 zł, zaś jej mąż – w wysokości 1.715,70 zł.
Ponoszą następujące (udokumentowane) wydatki miesięczne: rata kredytu (kredyt na remont mieszkania w wysokości 40.958,43 zł zaciągnięty 29 maja 2006 r.) – 283,49 zł, spłata pożyczki na wymianę stolarki okiennej (kwota pożyczki – 7.500 zł, zaciągniętej w dniu 10 sierpnia 2015 r.) – 210,58 zł, czynsz za mieszkanie – 733,34 zł, gaz – 113,20 zł, energia elektryczna – 92,60 zł, telefon – 63,78 zł, polisa na życie – 61,23 zł, ubezpieczenie mieszkania – 10,33 zł, leki – 58,14 zł
Zważono co następuje:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącą jest uzasadniony, ponieważ wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
W ocenie referendarza sądowego, mając na uwadze przedstawione i udokumentowane przez skarżącą dane dotyczące jej sytuacji majątkowej, należało dojść do wniosku, że wykazała ona, iż uiszczenie przez nią kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, przekracza jej możliwości finansowe. Skarżącą i jej mąż utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 2.482,93 zł. Z przedłożonych dokumentów wynika, że niezbędne miesięczne koszty utrzymania mieszkania (czynsz, gaz, energia elektryczna) są wysokie i wynoszą ok. 940 zł. W tej sytuacji skarżącym na pozostałe niezbędne wydatki, w tym wyżywienie, odzież, środki czystości i na inne podstawowe potrzeby życiowe pozostaje kwota ok. 1542 zł na dwie osoby (tj. 771 zł na osobę). W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznano, że poniesienie kosztów postępowania byłoby w sytuacji skarżącej nadmiernym obciążeniem.
Należy stwierdzić, że skarżąca nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W konsekwencji zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.