Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. G. P. i H. L., reprezentowane przez pełnomocnika, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Ministra infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1981 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1981 r. o przyznaniu na rzecz J. i P. K. odszkodowania za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie pozostaje już w bezczynności, gdyż rozstrzygnął sprawę decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 161 § 2 p.p.s.a.
Przepis art. 60 p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących cofnął skargę skutecznie, gdyż nie zaistniały przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, określone w powyższym przepisie.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.