Uzasadnienie
W piśmie z dnia 6 maja 2005 r. S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność funkcjonariusza publicznego I. B., pełniącą obowiązki [...] w Urzędzie Miasta W. Dzielnicy [...], w przedmiocie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków dotyczących sprostowania stanu prawnego nieruchomości skarżącego.
Sąd zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1–4 powołanego przepisu, tj. w przypadku niewydania decyzji administracyjnej, postanowień w postępowaniu administracyjnym (na które służy zażalenie albo kończące postępowanie), postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (na które służy zażalenie), oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przesłanką dopuszczalności złożenia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, określonych w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przypadku bezczynności organu, na podstawie art. 37 §1 kodeksu postępowania administracyjnego skarżącemu przysługuje prawo złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności.
Z akt nie wynika, aby przed złożeniem skargi z dnia 6 maja 2005 r., skarżący S. D. wystąpił z zażaleniem do organu wyższego stopnia wobec Prezydenta Miasta W. Niewyczerpanie środków zaskarżenia bezczynności w administracyjnym toku instancji czyni skargę na bezczynność do sądu administracyjnego przedwczesną, a przez to niedopuszczalną, dlatego na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.