Uzasadnienie
M. P. pismem z dnia 14 lipca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie wydania zaświadczenia o istnieniu w obrocie prawnym interpretacji prawnych, które z mocy prawa tj. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stały się decyzjami. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż odmówiono mu wydania żądanego dokumentu i podniósł, że odmowa ta jest nieuzasadniona, gdyż według prawa "(...) powstałe decyzje są prawomocne, niezmienialne i niezaskarżalne(...)".
W dniu 8 września 2016 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. P. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.
Postanowieniem z dnia 23 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. na bezczynność Głównego Inspektora Pracy jako niedopuszczalną.
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. P. na postanowienie z dnia 22 września 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Wraz z zażaleniem na postanowienie z dnia 22 września 2016 r., skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że jest to drugi z kolei wniosek M. P. o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie. Został on złożony po odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. (z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi).
Należy zaznaczyć, że postanowienie z dnia 22 września 2016 r., było przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt I OZ 1334/16 oddalił zażalenie M. P..
Co istotne dla rozpoznania przedmiotowego wniosku (z dnia 5 października 2016 r.), w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 listopada 2016 r. Sąd drugiej instancji jednoznacznie stwierdził, że wobec oczywistej bezzasadności skargi M. P. nie ma podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że okoliczność, która stanowiła podstawę odmowy (postanowieniem z dnia 22 września 2016 r.) przyznania skarżącemu prawa pomocy, to jest oczywista bezzasadność (a ściślej niedopuszczalność) jego skargi, nadal nie uległa zmianie. Dlatego w dalszym ciągu zastosowanie znajduje art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
W konsekwencji nie ma podstaw do zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy z dnia 22 września 2016 r. na podstawie art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dopuszcza zmianę postanowienia tylko w przypadku zamiany okoliczności sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 165 a contrario w zw. z art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji