Uzasadnienie
J. P. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] o zawieszeniu postępowania rozgraniczeniowego.
Ponieważ w aktach sprawy brak było dokumentu, który potwierdzałby, że skarżąca – przed wniesieniem skargi – wyczerpała środki zaskarżenia, w piśmie z dnia 18 października 2016 r. wezwano Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do udzielenia informacji, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność J. P. wezwała organ administracji do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 27 października 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało, że skarżąca nie wzywała organu administracji do usunięcia naruszenia prawa, a skarga na bezczynność jest jedynym pismem złożonym przez nią w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie to służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Jeżeli nie ma organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, to stornie przysługuje środek w postaci wezwania organu pozostającego w bezczynności do usunięcia naruszania prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie.
Środki prawne przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. są środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa, które skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność.
J. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zatem organu administracji, nad którym nie ma organu wyższego stopnia. Warunkiem skutecznego wniesienia przedmiotowej skargi było więc uprzednie wezwanie Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie dopełniła tego obowiązku, co potwierdził organ administracji w odpowiedzi na wezwanie z dnia 18 października 2016 r.
W konsekwencji należało uznać, że J. P. przed wniesieniem przedmiotowej skargi nie wyczerpała środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.
Na marginesie należy zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...].