Uzasadnienie
J. W. 9 sierpnia 2016 r. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r. nr [...].
Skargę została poprzedzona przez Skarżącego wezwaniem przez niego organu do usunięcia naruszenia prawa, co uczynił on 27 czerwca 2016 r.
Jak wynika z akt sprawy, odwołanie od powyższej decyzji zostało przez Ministra rozpatrzone poprzez wydanie [...] czerwca 2016 r. decyzji nr [...], która został doręczona Skarżącemu 22 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Według zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", przewiduje wymóg wezwania organu, nad którym nie ma organu wyższego stopnia, do usunięcia naruszenia prawa. Niemniej jednak wezwanie takie może być wniesione jedynie przed doręczeniem Skarżącemu decyzji organu odwoławczego. Po jej doręczeniu nie można już mówić o wzywaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skoro decyzję Ministra z 6 czerwca 2016 r. doręczono Skarżącemu 22 czerwca 2016 r., a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesiono 27 czerwca 2016 r., to skarga jest niedopuszczalna.
Wobec tego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.