Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. R. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie nierozpatrzenia w ustawowym terminie jej zażalenia z dnia [...] listopada 2009 r. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Skarżąca wniosła o wyznaczenie Ministrowi 14 dniowego terminu na załatwienie sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podnosząc, że sprawa ma szczególny charakter i stąd wyniknęło opóźnienie w jej załatwieniu. Ponadto Minister wyjaśnił, że wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy, o czym zawiadomiono skarżącą.
Pismem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Minister Infrastruktury poinformował Sąd, iż postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. rozstrzygnął żądanie skarżącej i utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., kończąc tym samym postępowanie administracyjne w sprawie. Do pisma dołączono to postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w sprawie skargi R. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie nierozpatrzenia zażalenia w ustawowym terminie podlega umorzeniu.
Wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Będą to zatem sytuacje w których organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 Kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Orzekając z kolei w przedmiocie bezczynności organu Sąd Administracyjny związany jest treścią przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu spowodowanie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Wskazać należy, że na mocy art. 149 cyt. ustawy Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie.
Organ może jednak skorzystać z trybu autokontroli określonego w art. 54 ust. 3 cyt. ustawy i uwzględnić skargę w całości do dnia rozprawy. W takiej sytuacji wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.
W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury wydając postanowienie w dniu [...] marca 2010 r. w istocie uwzględnił wniesioną do Sądu skargę w całości przed dniem rozprawy (która została wyznaczona na dzień 7 maja 2010 r.). Wobec tego w dniu orzekania przez Sąd nie pozostawał w bezczynności.
W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie sądowe, z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania. Stanowisko takie prezentowane jest również w uchwale Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, gdzie wskazano, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy ma zastosowanie, w przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
Orzekając w punkcie 2 postanowienia Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 201 § 1 powołanej ustawy w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 cyt. ustawy skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach autokontroli uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy zasądzono na rzecz skarżącej koszty postępowania, na które składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.