Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 lutego 2011 r. Przedsiębiorstwo Robót G. sp. j. w S. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi polegającą na nierozpoznaniu wniosków dotyczących żądania wydania decyzji administracyjnej w sprawie uchylenia bądź odmowy uchylenia pisma okólnego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...] w części dotyczącej polecenia ograniczenia stosowania w budownictwie wodno – melioracyjnym technologii wykonywania hydroizolacyjnych przesłon metodą iniekcji.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że brak jest podstaw prawnych do rozstrzygnięcia tej sprawie w formie decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.,) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sprawach dotyczących niewydania: decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż wymienione aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Aby możliwa była ocena przez Sąd bezczynności danego organu administracji publicznej należy najpierw ustalić, czy organ ten jest właściwy do podjęcia czynności lub wydania orzeczenia o treści żądanej przez stronę. Zatem organ pozostawał będzie w bezczynności wówczas, gdy przepisy prawa materialnego będą nakładać na niego obowiązek podjęcia działania w przepisanej prawem formie, zgodnie z jego właściwością rzeczową i miejscową
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący żąda od Ministra wydania decyzji w sprawie uchylenia bądź odmowy uchylenia pisma okólnego. Pismo okólne nie stanowi władczej formy działania administracji publicznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty lub kończącej postępowanie. Żaden przepis prawa nie nakłada na Ministra obowiązku wydawania pism okólnych. Podobnie też jak nie można organu przymusić do wydania pisma okólnego, tak samo nie można przymusić go do zmiany czy uchylenia takiego pisma. We wskazanym przedmiocie nie może również skutecznie zostać wywiedziona skarga do sądu administracyjnego. Żądanie to nie mieści się bowiem w katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 cyt. ustawy. Pismo okólne stanowi zazwyczaj niejako wskazówkę interpretacyjną danego przepisu, czy też przedstawia preferowany sposób działania organu administracji w danej kwestii. Nie może natomiast stanowić podstawy orzekania w danej sprawie.
Pismom okólnym nie można też przypisać cech decyzji czy postanowień, ponieważ nie rozstrzygają sprawy co do istoty w całości lub części, ponadto w sposób władczy nie określają uprawnień i obowiązków indywidualnego adresata. Organ może natomiast wypowiedzieć się co do aktualności stanowiska zajętego w takim piśmie przy okazji rozstrzygania w sprawie, w której wskazówki zawarte w piśmie okólnym znajdą zastosowanie.
Reasumując stwierdzić należy, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wobec tego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi podlegała odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.