Uzasadnienie
M. P. w piśmie z 1 czerwca 2016 r. wniósł o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zamierza złożyć skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 17 maja 2016 r. o odrzuceniu jego skargi na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego [...].
W dniu 14 czerwca 2016 r. skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym podał, że domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata). W złożonym we wniosku oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca stwierdził, że nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych oraz jakichkolwiek przedmiotów wartościowych. Wyjaśnił ponadto, że nie pracuje i pozostaje na utrzymaniu matki. Według informacji zawartych w dokumentach znajdujących się innych sprawach wszczętych przez skarżącego przed tutejszym Sądem (np. akt IV SAB/Wa 559/15) wynika ponadto, że skarżący ma 60 lat, w dniu 28 grudnia 2015 r. został zwolniony z zakładu karnego (przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności). Przed osadzeniem w zakładzie karnym nie pracował i utrzymywał się zasiłku dla bezrobotnych lub renty z tytułu niezdolności do pracy.
Stwierdzono, co następuje:
W niniejszej sprawie skarżący wniósł zarówno o zwolnienie od kosztów sądowych, jak i o ustanowienie pełnomocnika, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718).
Oceniając sytuację majątkową i osobistą wnioskodawcy należało stwierdzić, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Brak majątku, dochodów i sytuacja rodzinna wnioskodawcy uzasadniają przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wnioskodawca pozostaje na utrzymaniu matki - emerytki. Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych, ostatni rok spędził w zakładzie karnym.
Nie bez znaczenia dla oceny możliwości ponoszenia przez skarżącego kosztów postępowania sądowego pozostaje jego stan zdrowia, wskazujący na wysokie prawdopodobieństwo ponoszenia wydatków związanych z poratowaniem zdrowia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.