Uzasadnienie
W dniu 27 października 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga B. K. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 20 lipca 2004 r. o stwierdzenie, iż dawny majątek ziemski pn. "[...]" nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13).
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wniosek skarżącego został już rozpoznany. Minister wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania z wniosku B. K. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia, że dawny majątek ziemski pn. "[...]" nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Decyzja ta została utrzymana w moce decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2010 r., znak: [...].
Powyższe decyzje poddane zostały następnie kontroli przez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 2248/10 uchylił ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2010 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, przewidziane dla załatwiania spraw.
Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., a następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2010 r. rozpoznał wniosek skarżącego o stwierdzenie, iż dawny majątek ziemski pn. "[...]" nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.
W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe, albowiem przy zarzucie bezczynności Sąd orzeka według stanu na dzień orzekania. Bezspornym jest, że w dacie wydania niniejszego postanowienia ustała bezczynność organu co do rozpoznania wniosku skarżącego, bowiem pierwotny wniosek B. K. z dnia 20 lipca 2004 r. został rozpoznany. Jednocześnie należy podkreślić, iż nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy okoliczność, iż wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyżej wskazanych decyzji wniosek skarżącego o stwierdzenie, iż dawny majątek ziemski pn. "[...]" nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej powinien być rozpoznany ponownie. Przedmiotowa skarga została bowiem wniesiona w 2004 r., odnosi się zatem do stanu faktycznego sprawy, który miał miejsce przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 2248/10.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.