Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 stycznia 2009 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty W. polegającą na nieudzielaniu żądanej w pismach z dnia 2 maja i 3 października 2008 r. informacji publicznej.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy w R. o wydanie odpisów szeregu dokumentów związanych z powstaniem i zmianami własnościowymi gospodarstwa jego ojca. Jego pisma zostały przekazane wg właściwości Staroście W. i pozostają bez odpowiedzi.
Zdaniem skarżącego Starosta ukrywa dokumenty archiwalne mające ujawnić nielegalne zmiany własnościowe gruntów jego ojca. Ponadto powołał orzeczenia sądów administracyjnych, z których jego zdaniem wynika, że powinien wystąpić ze skargą bezpośrednio do sądu.
W odpowiedzi na skargę Starosta W. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej zaznaczając, iż skarżącemu odpowiedziano na wszystkie pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż mimo twierdzenia skarżącego jego wnioski nie zostały skierowane do organu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.). Co prawda skarżący w swoich wnioskach posłużył się terminem "informacja publiczna", jednak z ich treści wynika, iż żądanie dotyczyło wydania archiwalnych dokumentów z ewidencji gruntów i budynków. Potwierdza to także postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] maja 2008 r. o przekazaniu prośby skarżącego o udostępnienie danych archiwalnych z ewidencji gruntów i budynków należących do jego ojca organowi właściwemu - Staroście Powiatu W.. Wobec tego, przedmiotem niniejszej sprawy jest zarzucona Staroście bezczynność polegająca na odmowie udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków, a nie bezczynność w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej.
Po wyjaśnieniu kwestii dotyczącej przedmiotu zaskarżenia należy wskazać, iż zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dopuszczalność wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargi na bezczynność Starosty jako organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, uwarunkowana jest skorzystaniem ze środka zaskarżenia, przewidzianym w art. 37 § 1 Kpa - tj. uprzednim wniesieniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym art. 35 lub art. 36 Kpa. Zarzut bezczynności skierowany pod adresem Starosty oznacza, że jako organ administracji publicznej prowadzący ewidencję gruntów i budynków (art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne - obecnie tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) nie podejmuje w terminie przewidzianej prawem czynności w formie decyzji, postanowienia czy innego rodzaju aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z przepisem art. 7 b ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Do organów tych na mocy przepisów art. 6 a ust. 1 pkt 2 lit. b zaliczono także starostę.
Oznacza to, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność Starosty, jako organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa trybu - tj. wniesieniem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Z akt sprawy nie wynika, by skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu skorzystał z tego środka zaskarżenia, co stanowiło warunek konieczny skutecznego wniesienia skargi na bezczynność.
Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, iż powołane w skardze wyroki sądów administracyjnych dotyczą sytuacji wniesienia skargi w trybie dostępu do informacji publicznej. W niniejszej sprawie, jak wyjaśniono na wstępie ten tryb nie znajdował zastosowania.
W tym stanie rzeczy, wobec niewykorzystania przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia w postaci zażalenia z art. 37 Kpa, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.
O zwrocie wpisu w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a cyt. ustawy.