Uzasadnienie
J. D. (dalej zwany "Skarżącym") pismem z dnia 23 lipca 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratury Rejonowej w [...] w sprawie rozpatrzenia jego skargi w zakresie "okradania bezdomnych".
W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w [...] wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.
Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) prokuratura jest organem ochrony prawnej. Prokuraturę stanowią Prokurator Generalny oraz podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (art. 1 ust. 1 powołanej ustawy).
Sąd podkreśla, że Prokurator Rejonowy nie jest organem administracji publicznej, który wydaje decyzje, postanowienia, bądź inne akty z zakresu administracji publicznej. Jego działalność nie podlega więc kontroli sądów administracyjnych. Skarżący nie ma zatem podstaw prawnych, aby oczekiwać, że kierowane przez niego do Prokuratury Rejonowej pisma zostaną rozpatrzone w formie prawnej, która mogłaby polegać kontroli sądu administracyjnego.
Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje m.in. niewłaściwe wykonywanie zadań przez prokuraturę i zarzuca Prokuratorowi bezczynność w podjęciu działań w tym zakresie. Skarga w tym zakresie jest skargą wnoszoną do organów administracji w trybie przepisów działu VIII K.p.a., ponieważ dotyczy zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów strony, a także przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania spraw (art. 227 K.p.a.). Zgodnie z § 205a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 września 2014 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2014 r., poz. 1218 ze zm.) w zakresie nieuregulowanym do skarg i wniosków stosuje się przepisy działu VIII K.p.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest jednakże pogląd, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 P.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym; Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.; zachowujące aktualność w aktualnym stanie prawnym: por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017 i z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/0, LEX nr 160611).
Kognicja sądu administracyjnego nie wynika w przedmiotowej sprawie także z przepisów szczególnych.
Z powyższych względów należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.